Edebiyat

2012-09-25 17:12:00

 



Benim aklıma gelmiyor öyle ışıklı, şekerli cümleler.

kendimden utanıyorum öyle olunca. hem de mutlu oluyorum ama. benım bile aklıma gelmeyecek cumleler bana kuruluyor.

ilan ediliyor.

ki tüm zamanların en güzel betimlemeleri bendeydi hani.


ben mi veriyorum bunları sana, ben mi çıkarıyorum seni dışarı. yoksa sen edebiyat mısın?

hani aslında benim merak ettiğim ama birileri anlatırken sıkıldığım edebiyat.

tarihin en kalın kitabından seçme cümleler bilen edebiyat.


insan sevdiğini görünce, dokununca, yaşayınca...
ben seni sevince mutluluğu,
dokununca ateşi,
yaşayınca sonu gelmeyecek bir romanı yaşıyorum.

yazarı iki kişi olan, son sayfası olmayan, bitmeyen bir romanı.

öyle romeolu julietli, aslılı, leylalı değil.
‘’aşklı, sevişmeli, yaşamalı, içten görmeli, saydam olup ama dop dolu olmalı’’ bir roman.
önsözü biz,
içindeki biz,
hep biz,
hep sen, daima sen...

17
0
0
Yorum Yaz